|
بسم الله الرحمن الرحيم و
توكلت علي الله
امامت در فرهنگ تشيع
الف : امام (ع) كيست؟ يا به عبارت صحيح تر امام (ع) چيست؟
چرا گفتيم امام(ع) چيست؟
چون به همين ميزان كه عنوان شود امام(ع) كيست ؟
يعني اينكه شخصيتي براي امام (ع) در پيشگاه خداوند قائل شده ايم، و اين
خود يك نوع حجاب است.
پس
بهتر است در مورد امام (ع) گفته شود:
امام (ع) چيست؟
مثل اينكه شخصي در مقابل خورشيد بايستد كه اين سبب ايجاد سايه مي شود.
البته اهل بيت (ع) سايه نيستند ، بلكه ما با ذهنيت نادرست اين مسئله را
در ذهنمان ايجاد مي كنيم . خوب امام (ع) يعني مجرا ،يا عبارت قرآني آن
مي شود خليفه. در دعا مي خوانيم (يا خليفه الله في الارض )
و در جاي ديگر داريم باب الله ،(باب الله الذي منه يوتي) باب يعني
فاصله بين دو ديوار. آنجايي كه هيچ چيز نيست.
مثال آن مي شود پنجره در يك اتاق كه سبب انتقال نور خورشيد به داخل
اتاق مي شود.
اهل بيت (ع) هيچ چيز در دستشان نيست و خداوند از طريق مجاري نعماتش كه
اهل بيت(ع) نعمات خود را جاري مي كند. در واقع اهل بيت (ع) مجرائيت
خداوندي خدا هستند.
ب : مفهوم امامت در گذر زمان :
تمام مفاهيم در نظام عالم در گذر زمان ظاهرتر ميشود. مفهوم امامت هم به
همين منوال است. عاليترين مفهوم امامت و آشكارترين تعريف امامت را در
آخرين جا و زماني كه مي توان يافت در قيامت است. خداوند در سوره يس ايه
12 مي فرمايد :
وَ کُلَّ شَيْءٍ أَحْصَيْناهُ في إِمامٍ مُبينٍ (12)
و همه چيز را درون امام مبين(آشکار کنندهاي) گردآوردهايم!
خوب امام مبين قابليتهاي فراواني دارد، يكي از قابليتهاي عجيب آن
اينست كه همه چيز در درون امام (ع) جا مي گيرد.
در حال حاضر ما امام (ع) را نمي توانيم ببينيم و امام را با نور عقلمان
مي فهميم، در زمان ظهور امام(ع) را با آثارش مي بينيم .
مثلا
عنوان مي شود اين شخص امام است چون اين اعمال را انجام مي دهد، اما در
قيامت كه همه چيز آشكارتر مي شود ما امام (ع) را با نورش مي بينيم.
پس اين مسئله اين طور شد كه در حال حاضر امام (ع) ديده نمي شود، فقط با
عقل مي شود امام را نتيجه گرفت.
در زمان بهشت ظهور ، امام (ع) را با اثر مي شود ديد و در قيامت با بصر
(چشم) هم مي شود امام (ع) را ديد.
ج: معرفي منظري قويتر نسبت به امامت:
ما در دنيا نياز داريم كسي بيايد ما را نسبت به وجود امام (ع) توجيح
كند ، لذا اولين كسي كه به عنوان خليفه رب انتخاب مي شود (حضرت آدم ع )
خداوند اين وظيفه را به او عطا مي كند ، يعني بياييد در جمع ملائك،اهل
بيت (ع) را از جنبه اسماء به ملائك بشناساند و آشنا كند، و بعد از آن
حضرت آدم (ع) بايد در جمع انسانها اين كار را انجام دهد .
لذا به عنوان هادي انسانها با كلمات منسوب به اهل بيت (ع)آشنا مي شود
يعني كلمات را مي شناسد و سپسس به انسانها مي شناساند.
حال اگر ما مي خواهيم نسبت به اهل بيت (ع)منظر قوي داشته باشيم بايد
امام (ع) را از منظر كلمات بشناسيم. يعني اينكه ما بايد دنبال
راه و روش خداوند باشيم ،
چون خداوند هنگامي كه خواست اهل بيت (ع) را در جمع ملائك معرفي كند از
بالاترين منظر قابل فهم آنها يعني اسماء اين كار را كرد و سپس در بين
انسانها نيز اهل بيت (ع)را از بالاترين منظر قابل فهم انسانها يعني
كلمات معرفي مي كند، و در قيامت كه جميع خلايق هستند از منظر آيه 12
سوره يس معرفي ميكند.
نكته : كلمات يعني چه؟
كلمات يعني عاليترين ، درشت ترين و لطيف ترين ، قابل تربن و كم محدو
ديت ترين و مقرب ترين اشياء ساخته شده خداوند كه قابل وصف هستند،كه از
لحاظ شان و مرتبه عاليترين مقام هستند ،و از لحاظ طبقات در وراي تمام
طبقات عالم هستي هستند . و پيوسته فاعل هستند و امام (ع) صاحب كلمات و
مالك كلمات و امام كلمات از جانب خداوند متعال هستند.
وصلي
الله علي سيدنا محمد واله الطاهرين
ادامه دارد |